Zonnepanelen

De afgelopen twee weken stonden – hoe kan het ook anders – weer volledig in het teken van het dak. Inmiddels hebben we er weer zo’n zeven meter bij gedaan. Op zich klinkt dat misschien niet heel indrukwekkend, maar in dat stuk zaten ook nog eens twee dakramen verwerkt. En geloof me, dat maakt het allemaal nét even wat uitdagender. Wat extra gepuzzel, wat extra gekruip en hier en daar wat gemopper, maar uiteindelijk zitten ze er netjes op.

Het mooie nieuws is dat we nu nog maar vier meter hoeven te doen voordat het hele dak klaar is. En dat wordt toch echt weer een flinke mijlpaal. Na al die maanden werk begin je langzaam het licht aan het einde van de tunnel te zien. Al moet ik eerlijk zeggen dat het werk zelf soms behoorlijk vermoeiend begint te worden. Urenlang op je knieën over een dak kruipen klinkt misschien als een gratis yogacursus, maar mijn gewrichten denken daar inmiddels heel anders over.

Tussen alle dakperikelen door ben ik ook nog bij vrienden aan het werk geweest. Hun aanrechtblad kon wel een opfrisbeurt gebruiken en dus mocht ik aan de slag met schuurmachine en schuurpapier. Het blad was door de jaren heen wat dof geworden, maar na een flinke behandeling ziet het er weer verrassend fris uit. Het resultaat mag er zeker zijn, al zeg ik het zelf. Bovendien was het eigenlijk best prettig om eens iets anders te doen dan verbouwen. Variatie schijnt gezond te zijn, al weet ik niet of stof happen daar ook onder valt.

Wat ik in een eerdere blog nog vergeten was te vertellen, is dat we ongeveer een maand geleden afscheid hebben moeten nemen van Snuitje. Onze prachtige rood-witte langharige kater was al sinds 2010 onderdeel van ons gezin. Natuurlijk weet je dat zo’n moment ooit komt, maar dat maakt het afscheid niet makkelijker. Een huisdier groeit ongemerkt uit tot een volwaardig gezinslid en laat uiteindelijk een groter gat achter dan je vooraf denkt. We missen hem nog iedere dag. Gelukkig hebben we Pietje en Coco nog.

Maar goed, na deze huishoudelijke mededelingen gaan we verder naar het onderwerp van vandaag: zonnepanelen.

Misschien had ik deze blog eigenlijk moeten noemen: “Een brutaal mens heeft de halve wereld.” Want dat is eigenlijk precies waar dit verhaal over gaat.

Niet ver hier vandaan liggen een aantal enorme velden vol zonnepanelen. Toen ik daar laatst langsreed, viel me op dat alle panelen werden gedemonteerd. Je begrijpt natuurlijk dat zoiets onmiddellijk mijn aandacht trok. Nieuwsgierigheid is tenslotte één van mijn sterkste én gevaarlijkste eigenschappen.

Dus ging ik op onderzoek uit. Na wat speurwerk vond ik de ingang van het terrein. Via een weggetje dat zo uit een Franse plattelandsfilm leek te komen, bereikte ik uiteindelijk de locatie. Daar stonden inderdaad enorme hoeveelheden zonnepanelen, machines en ander materiaal. Alleen was er één klein probleempje: er was werkelijk niemand te bekennen.

Terwijl ik daar een beetje rondkeek en mezelf alvast rijk rekende met gratis zonnepanelen, viel mijn oog op een bordje met de naam van de eigenaar.

En toen begon het.

Diezelfde avond heb ik een mail gestuurd. Met een beetje hulp van ChatGPT (waarvoor dank) schreef ik een vriendelijk bericht waarin ik uitlegde dat ik veel interesse had in een aantal panelen en vroeg of daar misschien iets mee mogelijk was.

Eerlijk gezegd verwachtte ik er niet veel van. Tot mijn grote verbazing kreeg ik de volgende dag al antwoord. De eigenaar schreef dat er inderdaad iets geregeld kon worden. De ruilprijs? Een krat bier en een paar flessen wijn.

Ik moest de mail twee keer lezen om zeker te weten dat ik het goed begrepen had.

Nog mooier was dat hij erbij schreef dat ze dit normaal gesproken nooit doen, maar dat hij mijn mail zo leuk vond dat hij een uitzondering wilde maken. Ik mocht me melden bij de ploegbaas op het terrein.

Nou, dan hoef je mij geen tweede keer te vragen.

Kort daarna stond ik daar met de afgesproken vloeibare betaalmiddelen en keerde ik huiswaarts met maar liefst 24 zonnepanelen. Natuurlijk zijn ze niet splinternieuw, maar ze leveren nog altijd meer dan 85% van hun oorspronkelijke vermogen. En dat is voor mijn plannen meer dan voldoende.

Sterker nog: ze passen perfect bij een ander project dat nog op de planning staat. Het afdak dat we straks boven het terras gaan bouwen, krijgt namelijk een dak van zonnepanelen. Twee vliegen in één klap dus. Schaduw op het terras én extra stroomproductie.

Geweldig toch?

Met deze uitbreiding van onze installatie komen we straks uit op ongeveer 90% onafhankelijkheid van het reguliere elektriciteitsnet. Dat was altijd al een doel waar we langzaam naartoe werkten, en het begint nu echt binnen handbereik te komen.

Voor de komende week staat het laatste stuk dak op het programma. Daarna kunnen we eindelijk beginnen aan het terras. Al moeten we daarbij wel rekening houden met de temperaturen. Het is momenteel namelijk behoorlijk warm. Met uitschieters richting de 35 graden is het overdag simpelweg niet prettig meer om zwaar werk te doen.

Ons nieuwe werkritme is daarom eenvoudig: vroeg opstaan, rond zes uur beginnen en uiterlijk om tien uur stoppen. Daarna is het vooral een kwestie van schaduw opzoeken, voldoende drinken en wachten tot de ergste hitte voorbij is.

Voor nu was dat het weer.

De groeten,

Theo

Views: 53