Goed, daar zijn we weer. Na bijna twee maanden stilte vond ik het toch wel weer eens tijd worden voor een update.
In de tussentijd heb ik al de nodige vragen, opmerkingen en zelfs wat gefronste wenkbrauwen gekregen. Of alles wel goed ging, waarom er niets meer verscheen en of we soms waren gestopt met klussen. Gelukkig is de verklaring een stuk minder spannend dan sommige mensen misschien dachten. Ik was simpelweg moe, had weinig tijd, zat midden in allerlei projecten en kon de motivatie om achter de computer te kruipen niet altijd vinden. Maar geen zorgen, ik heb de draad weer opgepakt en zal proberen jullie wat vaker op de hoogte te houden.
Waar moet ik beginnen? Het laatste blog dateert alweer van bijna twee maanden geleden, en bij ons voelt dat ongeveer als een half mensenleven. Er is in die periode namelijk weer ontzettend veel gebeurd. Omdat alles chronologisch beschrijven bijna onmogelijk is, pak ik het deze keer maar per onderwerp aan.
Laat ik beginnen met het dak. Onze inmiddels beruchte never-ending story. We bleven namelijk maar lekkages houden. Iedere keer dachten we het probleem gevonden te hebben, maar na een flinke regenbui bleek er toch weer ergens water naar binnen te komen. Uiteindelijk hebben we besloten het grondiger aan te pakken.
Dat betekent dat de dakpannen eraf gaan, nieuwe balken worden geplaatst en alles opnieuw op hoogte wordt gebracht zodat het regenwater goed en gelijkmatig kan aflopen. We hebben bovendien afscheid genomen van de dakpannen. Daarvoor in de plaats komen metalen platen die in een roestbruine kleur zijn gespoten. Misschien niet de meest traditionele oplossing, maar wel eentje waar we straks hopelijk nooit meer naar hoeven om te kijken. Geen lekkages meer, dat is uiteindelijk het belangrijkste.
Het dak is echter veel te groot om in één keer aan te pakken. Daarom werken we in stukken van vier meter tegelijk. Inmiddels hebben we zestien meter gedaan en moeten er nog elf volgen. Het blijft een gigantische klus, maar het resultaat mag er zijn. Zelfs de buurman, die altijd kritisch meekijkt, begint nu toe te geven dat het er wel erg mooi uitziet. En laten we eerlijk zijn: dat soort opmerkingen geven toch weer extra motivatie om door te gaan.
Binnen hebben we ondertussen ook niet stilgezeten. Daar zijn we bezig geweest met allerlei kleinere werkzaamheden die op papier misschien weinig voorstellen, maar in werkelijkheid verrassend veel tijd kosten. Denk aan het plaatsen van extra stopcontacten in de keuken en het keukeneiland, het repareren van een lekkende kraan, het herstellen van een afvoer die niet goed afsluit en nog allerlei andere klusjes die steeds tussendoor komen. Het zijn van die werkzaamheden die niemand ziet als ze klaar zijn, maar die wel gedaan moeten worden.
Tussen alle werkzaamheden door was er gelukkig ook tijd voor iets leukers. Dorine werd namelijk zestig jaar. Zo’n mijlpaal laat je natuurlijk niet ongemerkt voorbijgaan. We hebben haar verjaardag meteen gecombineerd met een soort halve housewarming. Familie en vrienden kwamen langs en het werd een ontzettend gezellige middag. Goed gezelschap, lekker eten, veel verhalen en vooral veel gelach. Precies zoals een feestje hoort te zijn.
Daarnaast hebben we ook nog een leuke aankoop gedaan. Hoewel, aankoop is niet het goede woord want we hebben het gekregen. We zijn namelijk eigenaar geworden van een kleine vouwwagen. Geen groot luxe exemplaar, maar juist een handzaam modelletje dat precies past bij wat wij ermee willen doen. Het plan is om er straks regelmatig mee op uit te trekken. Bijvoorbeeld naar Spanje om een paar dagen te fietsen. Dan rijden we naar een camping, blijven daar overnachten, maken de volgende dag weer een mooie tocht en dan weer terug naar huis. Het geeft net wat meer comfort dan een tentje, zonder dat je meteen met een enorme caravan onderweg bent.
Natuurlijk moest ook ons oude hutje nog worden opgeknapt en toonbaar gemaakt. Dat gebouwtje was inmiddels vooral opslagruimte geworden voor alles wat we tijdelijk niet konden gebruiken. Toch wilden we er weer iets gezelligs van maken. Met spullen die we nog hadden staan en materialen die overal verspreid opgeslagen lagen, hebben we opnieuw een keuken geplaatst en de ruimte ingericht. Tot onze verbazing is het zelfs weer een heel knus plekje geworden.
Wat ons daarbij vooral opviel, is hoeveel spullen we blijkbaar bezaten. We vragen ons nog steeds af hoe we ooit met z’n tweeën, samen met alle dieren, in zo’n kleine ruimte hebben kunnen wonen én al die spullen hebben kunnen opslaan. Het blijft een raadsel. Ongelooflijk eigenlijk.
O ja, ondertussen gingen de werkzaamheden aan het dak natuurlijk gewoon verder. Iedere keer als de weersvoorspellingen minimaal vijf droge dagen aangaven, maakten we van de gelegenheid gebruik om weer een nieuw gedeelte aan te pakken. Alleen was dat mooie weer soms ook een uitdaging op zichzelf. De temperaturen liepen regelmatig op richting de vijfendertig graden, waardoor werken midden op de dag simpelweg onmogelijk werd.
Onze werkdagen zagen er daardoor iets anders uit dan normaal. De wekker ging om 05.30 uur en kort daarna stonden we al op het dak. Rond tien uur was het meestal afgelopen. Daarna werd het simpelweg te heet om nog verantwoord door te werken. De rest van de dag zochten we de schaduw op en probeerden we energie te sparen voor de volgende ochtend.
En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, kregen we ook te maken met een verdrietig afscheid. We hebben namelijk onze oudste ezel, Image, moeten laten inslapen.
Image was dertig jaar oud en maakte al een aanrtal jaren deel uit van ons leven. Ze was vast komen te zitten op een helling, volledig uitgeput geraakt en niet meer in staat om zelfstandig verder te lopen. Ook vervoer was geen optie meer. Na overleg hebben we uiteindelijk besloten haar verder lijden te besparen. Hoewel we wisten dat dit moment ooit zou komen, blijft het een verschrikkelijke beslissing om te moeten nemen. Ze heeft dertig mooie jaren gehad en een prachtig leven bij ons geleid, maar afscheid nemen van een dier waar je mee hebt geleefd blijft ontzettend moeilijk.
Zo, nu zijn jullie weer een beetje bijgepraat over alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd. Er staat ongetwijfeld alweer genoeg op de planning voor de komende weken, dus stof voor nieuwe verhalen zal er zeker zijn.
Ik zal proberen de volgende update wat sneller te schrijven. En zoals altijd vind ik het leuk om reacties van jullie te ontvangen. Dus schroom vooral niet om een berichtje achter te laten.
Groeten,
Theo
Views: 6