Het dak eraf!

“Het dak eraf!” Wat een prachtige titel. En nee, voor alle duidelijkheid: we hebben geen compleet dakfeest georganiseerd waarbij de dakpannen door de lucht vlogen. Het dak ging er alleen figuurlijk af. In de betekenis van een feestje, een overwinning, een klein triomfmoment. Want na maanden van zwoegen, zweten, tillen, passen, meten, vloeken (heel af en toe dan) en opnieuw beginnen, is het eindelijk zover: het dak is af!

Nou ja… bijna helemaal dan. De volledige noordzijde is klaar. De zuidzijde blijft voorlopig zoals hij is, want die verkeert nog in prima staat. Misschien dat we daar in de toekomst nog eens iets mee doen, maar voorlopig vinden we het wel mooi geweest. Er zijn tenslotte grenzen aan ons enthousiasme.

Toch voelt het als een enorme mijlpaal. Het dak is klaar. Eindelijk. En eerlijk is eerlijk: ergens is het ook een beetje jammer. We werden er namelijk steeds handiger in. Wat in het begin nog een ingewikkelde puzzel leek, ging na verloop van tijd bijna vanzelf. Bovendien was het stiekem ook best gezellig om samen op het dak te werken. Met z’n tweetjes in alle vroegte, genietend van het uitzicht en de stilte van de ochtend.

Want vroeg beginnen was absoluut noodzakelijk. Warm was het namelijk. Heel warm. Om precies te zijn: 42 graden. En dat is warmerer dan je lief is. Werken op het dak kon daarom alleen tussen zes en tien uur ’s ochtends. Daarna liep de temperatuur alweer richting de dertig graden en werd iedere beweging een vorm van topsport. De rest van de dag was gereserveerd voor overleven: ventilatoren aan, luiken dicht en vooral zo min mogelijk doen. Gelukkig hebben we sinds afgelopen zondag een nieuw geheim wapen: airconditioning!

Ook dat was weer zo’n typisch project. Vroeg uit de veren, alles installeren, leidingen leggen, aansluiten en vervolgens om elf uur de grote test. En dan sta je daar voor dat apparaat. Je voelt. Je wacht. Je twijfelt.

Hij wordt koud…

Nee, toch niet.

Of wel?

Nee.

Misschien?

JAAAA! Hij wordt écht koud!

Wat een heerlijk moment. We vragen ons serieus af hoe we het in 2003 hebben volgehouden tijdens die beruchte canicule. Toen hebben we van half mei tot half september nauwelijks een druppel regen gezien en was het maandenlang bloedheet. Zonder airco. Achteraf gezien vermoeden we dat we toen gewoon jonger, sterker en een stuk naïever waren.

Begrijp ons niet verkeerd: onze airco is geen industriële vriesinstallatie. Bij buitentemperaturen van 42 graden krijgen we het binnen echt geen 18 graden. Maar als het binnen 27 graden is terwijl buiten de mussen letterlijk van het dak vallen, dan voelt dat als pure luxe.

Met de airco operationeel en het dak voltooid, vonden we dat er maar één passende afsluiting mogelijk was: een etentje organiseren voor alle dakdekkers, helpers en supporters. Dat werd een bijzonder gezellige avond vol lekker eten, mooie verhalen en vooral veel voldoening. Want zo’n project doe je uiteindelijk nooit helemaal alleen.

Ondertussen hebben we ook de zonnepanelen een grondige schoonmaakbeurt gegeven. En dat bleek zeker de moeite waard. Er kwam zoveel vuil vanaf dat we ons afvroegen of de panelen überhaupt nog zonlicht hadden gezien. Het verschil in opbrengst was direct merkbaar. Ik denk dan ook dat dit voortaan een vast onderdeel van het onderhoud wordt: twee keer per jaar de panelen schoonmaken. Niet de leukste klus, maar wel eentje die zich duidelijk terugbetaalt.

En nu? Wat gaan we nu doen? Eerlijk gezegd vallen we een beetje in een gat. Maandenlang draaide alles om het dak. Nu dat project is afgerond, voelt het vreemd om niet direct naar boven te hoeven rennen met gereedschap in de hand.

Dus eerst maar eens rustig bijkomen. Een beetje uitrusten. Misschien weer wat vaker op de fiets stappen, uiteraard alleen als de temperaturen dat toelaten. Daarnaast ligt er nog een bestelling voor diverse snijplanken te wachten. Die willen natuurlijk ook graag gemaakt worden.

Aan toekomstige projecten geen gebrek. Het terras en de entree staan hoog op de verlanglijst als volgende grote werkzaamheden. Daarnaast zijn er nog talloze kleinere klussen: er moet nog een schoorsteen voor de pelletkachel door het nieuwe dak komen, extra stroompunten moeten worden aangelegd en de complete stroomopstelling met batterijen kan nog verder worden geoptimaliseerd. Kortom: werk genoeg voor de komende twee jaar. Minstens.

Bijna zou ik nog vergeten te vertellen dat we bezoek hebben gehad van Erwin.

“Wie?” hoor ik u denken. Nou, gewoon: Erwin!

Een goede vriend van ons, muziekliefhebber én elektronicafanaat. En laat hij nu toevallig ook over alle kennis, software en apparatuur beschikken om een piano professioneel te stemmen. Dat kwam bijzonder goed uit, want de piano die ik enige tijd geleden op de kop had getikt, kon wel wat aandacht gebruiken.

Dankzij Erwin klinkt hij nu weer fantastisch. Nogmaals: ontzettend bedankt, Erwin! En daarmee dient zich meteen een nieuw project aan. Ik heb namelijk besloten dat ik mezelf piano ga leren spelen. Dat wil ik al jaren. Vooral blues en boogie woogie spreken me enorm aan. Of het ergens op gaat lijken, is natuurlijk nog maar de vraag.

Arme Dorine…

Tot de volgende keer!

Groeten, Theo

Views: 88