Zucht. Het wordt misschien een tikje eentonig. Niet voor ons hoor – wij beleven iedere dag weer een klein bouwavontuur – maar voor de buitenwereld lijkt het vast alsof we elke week exact hetzelfde verslagje schrijven. En tóch… tadaaa! Weer een nieuwe mijlpaal. Dit keer: de slaapkamer. Jawel, die ruimte waar je ooit zou moeten slapen, maar die voorlopig vooral dienstdoet als testlocatie voor geduld, improvisatievermogen en de vraag: “Wie heeft dit in vredesnaam zo gebouwd?”
Vandaag hebben we namelijk een hele dag besteed aan één enkel onderdeel: het raam. Dat raam. Het raam dat er vandaag eindelijk in is gegaan. En ja hoor, het is gelukt. We leven nog, het huis staat nog overeind en het raam zit (voor zover wij kunnen zien) ook nog waterpas.
De afgelopen week hebben we ons, naast alle andere dagelijkse bezigheden, gestort op de gipswanden. Die zijn nu keurig geplaatst en ook meteen voorzien van isolatie. Warm, knus en professioneel – althans, zo voelt het als je er zelf uren tegenaan hebt staan schroeven. Maar om de allerlaatste wand te kunnen maken, moest eerst dat fameuze raam aan de noordkant geplaatst worden. En dat bleek… hoe zal ik het diplomatiek zeggen… een uitdaging.
Het begon met slopen. Veel slopen. Daarna meten. Nog een keer meten. En daarna constateren dat meten hier eigenlijk een soort vrijblijvende hobby is, want niets is recht. Maar dan ook écht niets. De waterpas lijkt hier ooit te zijn uitgevonden, kort bewonderd en vervolgens collectief genegeerd. Toch is een raam een van die dingen die je niet “ongeveer recht” kunt plaatsen. Dat ziet er namelijk niet alleen raar uit, het functioneert ook voor geen meter. Dus daar stonden we, gewapend met waterpas, potlood en een licht gevoel van wanhoop.
Voor Dorine is een raam plaatsen trouwens altijd een bijzonder moment. Eerst pure extase: het maken van het gat. Grote opening, licht, ruimte! Fantastisch! Je ziet haar denken: wát een uitzicht, wát een zee aan mogelijkheden! En dan… komt het frame. En het kozijn. En de afwerking. En ineens is dat indrukwekkende gat veranderd in iets wat voelt als een postzegel. Misschien blijft er nog zo’n 50% van de oorspronkelijke opening over. De vreugde maakt plaats voor een klein moment van teleurstelling. Maar goed, het is wel een héél mooi raam. En het zit erin. Dat telt ook.
Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, gebeurde er deze week nog iets groots: onze bezoeker heeft een eigen auto gekocht. Jawel. Eerlijk is eerlijk, het is een plaatje. Nu kan hij lekker zelfstandig op pad en is hij niet langer afhankelijk van onze planning, onze sleutels en onze onvermijdelijke “We zijn zo weg hoor!”-momenten. Er zat alleen een klein addertje onder het gras: hij had een heel specifiek model in zijn hoofd. Dat model was er wel, maar niet bepaald om de hoek. Dus daar moest een heuse dagtocht voor worden ondernomen. Maar het resultaat mag er zijn. Achttien jaar, een eigen auto en een grote glimlach. Wat wil je nog meer? Ik had dat allemaal niet toen ik achttien was. Maar ja, als ik dat zeg, klink ik meteen als een oude l… laten we het daar maar niet over hebben.
Dan is er nog het hout. Dat ligt nog steeds bij onze goede vriend Michel. En niet zomaar wat hout, nee: prachtige planken van drie centimeter dik en drie meter lang. Volledig ruw, stoer en met karakter. Het blijkt hout van een olm te zijn. Ja, die van het liedje: “De uil zat in de olmen, in de olmen zat de uil.” Zie je het al voor je? Van dat ruwe hout hebben we werkbare planken gezaagd, tot wel 35 centimeter breed. Alleen… die passen dus niet door mijn schaafmachine. Oeps.
Dus alles weer in de bus, op naar Michel. Die heeft gelukkig een professionele machine staan, zo eentje die doet wat hij moet doen zonder te protesteren. En het resultaat? Fantastisch mooie, gladde planken waar je spontaan verliefd op wordt. Daarmee gaan we weer twee wanden in de slaapkamer maken. Serieus, het wordt écht prachtig. Al zeggen we het zelf.
Voorlopig gaan we gewoon door. Morgen staat de isolatie voor de noordzijde op het programma. Tegelijkertijd kijken we verlangend naar de weersvoorspelling, want we wachten op een flinke regenbui. Niet omdat we daar zo van houden, maar omdat ik dan zeker weet dat het dak écht niet meer lekt. Pas dan kunnen we beginnen aan het plafond. En als dát erin zit… ja, dan gaat het ineens hard.
Tot de volgende keer maar weer. Wie weet welke mijlpaal we dan weer mogen vieren.
Views: 82
Nee met achttien jaar hadden wij ook nog geen auto. Wel met tweeëntwintig jaar. Een heuse luxueuze Citroen Ami. En nee het wordt ook niet saai hoor de bouw verhalen en de bijbehorende fotos. Ga gewoon stug door en dat het maar flink mag regenen. Fingers crossed, dat dan weer wel.
Groetjes en liefs Jouke 💋
Watch when the rain comes in at an angle. Wish you all the best