En dan ineens…

…is het zover!

Ja, het is zover. De verhuizing is officieel een feit: we zijn volledig ingetrokken in de stal. We wonen hier nu echt. Geen halve oplossingen meer, geen heen-en-weer gesleep—dit is het. Ons nieuwe thuis. En eerlijk is eerlijk: dat besef moet soms nog even landen. Maar laat ik niet meteen vooruitlopen. Ik neem je mee naar ongeveer twee weken geleden, want daar begon dit laatste hoofdstuk.

We waren druk bezig met de afronding van de bijkeuken. De laatste plinten, de laatste kastjes, de laatste kleine dingen die altijd nét iets meer tijd kosten dan je denkt. En toen, midden in die hectiek, zijn we op donderdag naar Parijs vertrokken. Niet voor een romantisch uitstapje, maar voor iets veel minder glamoureus: paspoorten.

Het zit namelijk zo: de Nederlandse overheid heeft besloten dat er geen consulaten meer zijn in Frankrijk. Dat betekent dat je als Nederlander hier nog maar twee opties hebt voor officiële documenten: Parijs of Schiphol. Beide keuzes hebben hun eigen voor- en nadelen.

Schiphol is praktisch als je ook een ID-kaart wilt aanvragen. Bovendien kun je die daar relatief snel ophalen, vaak binnen een paar dagen. In Parijs kan dat in principe ook, maar daar zit een addertje onder het gras: je moet het document persoonlijk komen ophalen, en dat pas na zo’n zes weken. Dat zagen wij eerlijk gezegd niet zitten.

Wij wilden helemaal niet zo lang weg of twee keer op en neer naar Parijs. Gelukkig bleek er een alternatief: paspoorten kunnen aangetekend worden opgestuurd. Dat scheelt een hoop gedoe. Alleen… dat geldt dan weer niet voor ID-kaarten. Verwarrend? Absoluut. Maar goed, uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt en gekozen voor paspoorten. Alles is gelukkig soepel verlopen en als het goed is, liggen ze over een week of vijf op de mat.

Toch bekruipt je langzaam het gevoel: misschien moeten we gewoon Frans staatsburger worden. Dan regel je dit soort dingen simpelweg bij de gemeente om de hoek. Een stuk minder gedoe. Maar dat is een overweging voor later.

Op de terugweg zijn we fijn een paar dagen bij vrienden gaan logeren en konden we de sores even helemaal los laten. Heerlijk weekeinde gehad op deze manier en ook de terugreis in twee stukken gedaan daardoor. Dank je wel Rene en Pia!

Terug naar het echte werk. Thuis zijn we meteen weer vol aan de slag gegaan. En hoe. We hebben keihard gewerkt om alles af te krijgen en ik kan niet anders zeggen dan dat het resultaat echt prachtig is geworden. Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik tegen Dorine zeg hoe mooi alles is. Soms meerdere keren per dag. Het voelt bijna onwerkelijk dat dit dezelfde plek is waar we al die tijd aan hebben gewerkt.

De verhuizing zelf was trouwens allesbehalve eenvoudig. De keuken moest volledig worden leeggehaald, afgebroken, verplaatst en vervolgens weer opgebouwd. Daarna kwam het schoonmaken en opnieuw inrichten. Een enorme klus. En het meest verbazingwekkende? Hoeveel spullen we hadden verzameld in ons oude huisje van slechts 44 vierkante meter. Echt ongelofelijk. Je vraagt je af waar het allemaal vandaan komt.

Maar ondanks het gesjouw, het stof en de chaos: het is het allemaal waard geweest. Wat hier nu staat, hebben we grotendeels zelf gemaakt. Natuurlijk hebben we hier en daar hulp gehad van vrienden (waar we ontzettend dankbaar voor zijn), maar zeker 90% komt echt uit onze eigen handen. Dat maakt het extra bijzonder.

En dan komt het mooiste moment: wanneer je het eindresultaat naast het oorspronkelijke plan legt. Het plan dat we vijf jaar geleden hebben bedacht. En dat het dan klopt. Dat het niet alleen lijkt op wat je ooit hebt getekend en bedacht, maar dat het gevoel ook klopt. Ja, dat raakt je wel. Ik merk dat ik daar soms gewoon even stil van word.

Dus voorlopig neem ik even de tijd om hiervan te genieten. Gewoon even zijn, in wat we hebben opgebouwd. Want hoewel er nog genoeg te doen is—afwerking hier en daar, het terras, de entree, het dak—voelt het niet meer als een race tegen de klok. Het zijn nu projecten die mogen groeien, stap voor stap.

En eerlijk gezegd: het is geen straf om hier te mogen wonen terwijl we dat doen.

Tot de volgende keer.

Groeten,
Theo

Views: 79