En weer zijn er twee weken voorbij. Het blijft een wonderlijk fenomeen: je knippert een paar keer met je ogen en ineens zijn er veertien dagen verdwenen. Waar ze precies gebleven zijn? Als we naar onze agenda en onze handen kijken, dan weten we het antwoord wel: ergens tussen verfpotten, gipsplaten, omgewaaide bomen en een dak dat blijkbaar een eigen wil heeft.
De grootste verandering van de afgelopen tijd speelt zich af in de bijkeuken. Die ruimte ondergaat momenteel een ware metamorfose. Nu moeten we eerlijk bekennen dat we niet helemaal overtuigd zijn van de kleurkeuzes die we daar hebben gemaakt. Al is “keuzes” misschien een wat groot woord. Het is eerder een kwestie van: we gebruiken wat we hebben.
Er was namelijk nog verf over van de slaapkamer en badkamer. Oorspronkelijk was het plan om daar alle muren te schilderen, maar gaandeweg besloten we dat het toch mooier zou zijn om een groot deel van de muren met hout af te werken. Gevolg: een flinke hoeveelheid verf die ineens geen bestemming meer had. En omdat we nu eenmaal niet graag dingen verspillen, leek het ons een uitstekend idee om die verf dan maar in de bijkeuken.
Zo gezegd, zo gedaan.
De kleuren die we nu hebben zijn steenblauw en saliegroen. Op papier (of beter gezegd: op het deksel van de verfpot) klonk dat eigenlijk best chic. In werkelijkheid zijn het allebei vrij donkere tinten. Gelukkig ontdekten we iets interessants: wanneer de blauwe verf een laag matte vernis krijgt, verandert hij op een bijna magische manier. De kleur wordt lichter en krijgt een mooie zachte uitstraling. Het is een beetje alsof de muur ineens besluit dat hij toch vriendelijker wil overkomen.
Het groen daarentegen doet precies het tegenovergestelde. Zodra daar vernis overheen gaat, wordt de kleur warmer én donkerder. Niet lelijk overigens, maar wel duidelijk aanwezig. Je zou kunnen zeggen dat de muur daarmee een stuk meer karakter krijgt.
Alsof dat nog niet genoeg kleuravontuur was, vonden we ook nog een klein emmertje witte verf en een tube groen pigment. En ja, dan begint het natuurlijk te kriebelen. Want wat gebeurt er als je die twee met elkaar mengt?
Precies.
Experimenteren dus.
Het resultaat van onze spontane verfchemie? Laat ik het zo zeggen: verrassend. Heel verrassend. Misschien zelfs zó verrassend dat we nog even wachten met het tonen van foto’s. Op dit moment heeft de nieuwe lichtgroene mengkleur namelijk een uitstraling die lastig te omschrijven is. Ik heb er al een tijdje naar zitten kijken en verschillende woorden geprobeerd — fris, zacht, apart — maar geen enkel woord voelt helemaal juist.
Misschien komt dat ook omdat de ruimte nog niet af is. Verf ziet er tenslotte altijd anders uit wanneer de hele kamer klaar is. Dus eerst nog even doorwerken, alles netjes afmaken, en pas daarna laten we het eindresultaat zien. Wie weet blijkt het uiteindelijk een meesterzet te zijn.
De bijkeuken heeft ons in ieder geval flink beziggehouden de afgelopen weken. Eerst moesten overal gipsplaten geplaatst worden. Op zich geen probleem, zou je denken… totdat je ontdekt dat een bijkeuken verrassend veel hoekjes, randjes en rare stukjes muur kan hebben. Het werd dus een soort puzzel van meten, zagen, passen en opnieuw proberen.
Toen alle platen eenmaal op hun plek zaten, begon fase twee: naden vullen, schroefgaten dichtmaken en alles glad afwerken. En alsof dat nog niet genoeg werk was, hebben we daarna overal crepi aangebracht. Tegen de tijd dat je daarmee klaar bent, kijk je op de kalender en zie je dat er gewoon weer een week voorbij is.
Maar het werk speelt zich niet alleen binnenshuis af.
Ook in het bos is er het nodige te doen. De laatste storm heeft namelijk een paar flinke bomen tegen de grond gegooid. En bomen die liggen, moeten uiteindelijk ook weer weg. Dat betekent zagen, slepen en stapelen. Dit keer is het bovendien een wat lastiger klusje dan normaal, omdat sommige stammen nogal onhandig terecht zijn gekomen.
Het is zo’n werk waar je van tevoren denkt: “Dat doen we wel even.” En vervolgens blijkt dat “even” in werkelijkheid meerdere middagen betekent. We verwachten dan ook dat we komende week nog minstens twee keer het bos in moeten om alles netjes op te ruimen.
En alsof het programma nog niet vol genoeg was, blijft er ook een oude bekende terugkomen: het mysterieuze lek in de slaapkamer.
Dat lek heeft inmiddels bijna iets persoonlijks gekregen. Het is er soms wel, soms niet, en het lijkt zich weinig aan te trekken van logica. Volgens alle regels zou het probleem al opgelost moeten zijn. Maar toch… daar is het weer.
Dus morgen gaan we opnieuw het dak op om te kijken waar het water nu weer vandaan denkt te moeten komen. Het voelt een beetje als een detectiveverhaal, maar dan met dakpannen.
Zoals je ziet, vervelen we ons hier nog steeds geen moment. Er is altijd wel iets te schilderen, te repareren, te zagen of opnieuw uit te zoeken. En voor je het weet zijn er weer twee weken voorbij.
Voor nu laten we het hier even bij.
De groeten, en tot de volgende keer! 👋
Theo
Views: 46
Ja, ik durfde het al haast niet te vragen of het dak dan eindelijk dicht is. Maar niet dus. En dat met die lage druk gebieden bij jullie in de buurt. Hoewel wij hebben er voordeel van. Zuidelijke luchtstroom. Lente. Narcissen, krokusjes, krenten in bloei en motorrijders op de bandijk. Woepie.
Liefs en groetjes Jouke 💋
Time to buy a safety harness for climbing trees or getting on the roof. You only live once.