Kerstmis ’25

En dan is het ineens alweer kerstmis. Kerstmis! Hoe dan? Was het niet gisteren dat ik nog dacht: “Ach joh, dat komt later wel”? De tijd vliegt niet meer, die is inmiddels overgestapt op supersonisch reizen. Knipper één keer met je ogen en hoppa: twee weken voorbij sinds mijn laatste blog.

In die twee weken hebben we bepaald niet stilgezeten. Integendeel. Met enige trots – en een lichte zucht van opluchting – kan ik melden dat de badkamer nu officieel af is. Ja, echt. Klaar. Af. Finito. Het bidet is aangesloten, het toilet doet wat een toilet hoort te doen en, minstens zo belangrijk: de afvoer werkt. Nou ja… nu wel.

Dat laatste had namelijk wat meer voeten in de aarde dan gepland. De afvoer was bedacht langs de buitenzijde van de stal. Op papier een prachtig plan: strak, logisch, efficiënt. In de praktijk bleek het… tja… creatief. Op de plek waar de badkamer zit en waar de afvoer door de muur naar buiten komt, moest deze langs de buitenmuur lopen. We hadden drie grijze betonstenen gereserveerd als verloop. Dat komt neer op zo’n 75 centimeter hoogteverschil over 12 meter lengte.

Nu denk je als nuchtere Hollander: dat is ruim voldoende. Maar nee hoor. We hadden geen rekening gehouden met de Franse kunst van het metselen. Dat is een vak apart. Waterpas is daar meer een filosofisch concept dan een gereedschap. Het resultaat? Een afvoer die er op het oog schuin uitzag, maar in werkelijkheid vrijwel horizontaal bleek te hangen. Over gezichtsbedrog gesproken. Het water dacht er duidelijk anders over dan wij.

Gelukkig hebben we dat probleem weten te fixen, met wat gevloek, wat herdenkingen aan eerdere levenskeuzes en uiteindelijk een werkende oplossing. En nu kunnen we dus met een gerust hart melden dat alles netjes wegspoelt. Een mijlpaal. Letterlijk en figuurlijk.

Alsof dat nog niet genoeg beton, stof en spierpijn was, hebben we ook een betonnen vloer gestort op de plek waar straks het schuurtje komt voor de boiler en de gasfles. Dat project maken we de komende week af en dan kunnen we een serieuze poging gaan doen om ook warm water in de stal te krijgen. Warm water! Luxe!

De volgende grote klus staat inmiddels ook alweer op de planning: de slaapkamer. Of beter gezegd, het maken van de slaapkamer. Op dit moment zijn we vooral bezig met het leeghalen van de ruimte. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, want die ruimte fungeerde tot nu toe als opslag voor werkelijk alles wat geen vaste plek had. De laatste vloerdelen liggen daar, stapels gipsplaten, hout, gereedschap en ongetwijfeld ook spullen waarvan we niet meer weten waarom we ze überhaupt hebben bewaard.

Alles moet nu een andere opslagplek krijgen, terwijl de beschikbare ruimte steeds kleiner wordt. Het is een soort driedimensionale puzzel, maar dan zonder voorbeeldplaatje en met een voortdurend tekort aan ruimte. Een uitdaging, zullen we maar zeggen.

Maar goed, vandaag is het kerstavond en daar gaan we ons voorlopig even niet druk om maken. Vanavond vieren we kerst bij de buren, iets wat inmiddels is uitgegroeid tot een mooie traditie. Iedereen neemt een deel van het menu voor zijn rekening. En ja hoor, Dorine heeft zichzelf weer eens weten te overtreffen door een ietwat enthousiast groot deel op zich te nemen. Maar eerlijk is eerlijk: wat zij maakt, is altijd fantastisch.

Vanavond dus geen vegetarisch of veganistisch experiment, maar gewoon eten, goed gezelschap en waarschijnlijk veel te veel gangen. Het zal ongetwijfeld laat worden. We mogen al blij zijn als de koffie rond 23.00 uur doorkomt. Het wordt weer een hele zit, maar wel een hele leuke.

Voor nu wens ik iedereen hele fijne kerstdagen en een voortreffelijk begin van het nieuwe jaar. Dank voor het meelezen, meeleven en meegenieten. We spreken elkaar gauw weer.

Hartelijke groeten,
Theo 🎄

Views: 114