Het leven gaat door. Het is zo’n zin die je gedachteloos kunt uitspreken, eentje die iedereen kent en niemand echt hoeft uit te leggen. Een waarheid als een koe. En toch… achter die simpele woorden schuilt iets weerbarstigs. Want dat het leven doorgaat, betekent niet dat het soepel doet wat wij ervan verwachten. Soms schuurt het. Soms hobbelt het. En deze week? Deze week ging met horten en stoten voorbij.
Langzaam, bijna schoorvoetend, lijkt het leven zijn gewone gangetje weer op te pakken. Al voelt “gewoon” op dit moment als een rekbaar begrip. Want gewoon is het allerminst.
Vorige week namen we afscheid van Dartan. Dat soort momenten zet alles even stil, of juist in een ander licht. Tegelijkertijd – en dat zegt misschien ook iets over hoe het leven werkt – gebeurde er nog van alles om ons heen. Zo vergat ik te vertellen dat we sinds kort gezelschap hebben: de neef van Dorine is hier op bezoek. Voor onbepaalde tijd.
Ik zeg “neef”, al voelt “neefje” misschien logischer. Maar geloof me, met zijn net-achttienjarige leeftijd en zijn postuur is “neefje” simpelweg niet van toepassing. Dit is een neef. Punt. Eentje die net voor zijn komst, op zijn achttiende verjaardag nota bene, zijn rijbewijs heeft gehaald. En wie een rijbewijs heeft, wil rijden. Altijd. Overal.
Alleen… Frankrijk. Hier ligt dat net iets ingewikkelder. Een beginnend bestuurder verzekeren is geen sinecure. Dat blijkt een sport op zich, vol kleine lettertjes, fronsende verzekeraars en diepe zuchten. Het kost wat tijd, overleg en creativiteit, maar we komen er wel uit. Waarschijnlijk betekent dat een eigen autootje voor hem. Een nieuwe fase, voor hem én een beetje voor ons.
Naast deze nieuwe huisgenoot werden ook de verbouwwerkzaamheden weer opgepakt. De badkamer, bijvoorbeeld, heeft een flinke stap vooruit gezet. Er is nu een douche. Echt zo eentje waarvan je denkt: ja, hier wil ik mijn dag beginnen. Het wastafelmeubel kreeg een schitterende spiegel, en die spiegel… die heeft een verhaal.
De spiegel zelf kregen we van goede vrienden, Pieter en Marianne (dank jullie wel!). Hij komt uit het oude Sonesta Hotel in Amsterdam. Hoe mooi is dat? Een object dat ooit hing in een hotelkamer vol stadsverhalen, reizigers en koffers, en nu hier een tweede leven krijgt in Frankrijk. Alleen paste de oorspronkelijke lijst niet helemaal bij de rest van de douche. Dus kwam er een nieuwe lijst omheen. En wat voor een. Frank (ook jij: dank!) maakte er iets werkelijk prachtigs van. Sjieks. Mooi. Af. De badkamer voelt ineens compleet. Bijna dan.
De oplettende lezer zal nu denken: maar het toilet en bidet zouden toch al aangesloten zijn? Klopt. Maar deze week kregen we de beschikking over een mini-pelle. En als je zo’n graafmachientje hebt, dan verschuift de prioriteitenlijst vanzelf naar buiten.
Er moest een soort terras komen, waarop later weer een schuurtje gebouwd zal worden voor de boiler en de gasfles. Er moesten twee boompjes geplant worden, zodat onze vriendjes van vroeger – Bridjo, Mouss en Babiche – eindelijk hun eigen plekje konden krijgen. Ze stonden al jaren in de kast te wachten op dit moment. En zo waren er nog meer klussen die zich ineens perfect leenden voor een paar uur graafwerk.
Het is wonderlijk hoe zulke praktische bezigheden helpen. Hoe handen in de aarde, het geluid van een machine en het zichtbare resultaat van werk iets rustgevends hebben. Het leven dat doorgaat, in de meest letterlijke zin.
Alles bij elkaar opgeteld was het een vruchtbare week. Er is veel gebeurd, veel gedaan. En de neef? Die blijkt een fijne aanwinst. Hij lijkt het naar zijn zin te hebben en voor ons is het prettig om hem om ons heen te hebben. Een extra stem aan tafel, extra energie, een frisse blik.
Dus ja, het was een fijne week. Ondanks het gemis. Ondanks de pijn. Ondanks die momenten waarop alles ineens weer zwaar voelt en het verdriet onverwacht om de hoek komt kijken. Het zal nog wel even duren voordat het allemaal gesleten is. Misschien slijt het ook nooit helemaal. Misschien leert het leven er gewoon omheen te bewegen.
En ondertussen… gaat het leven door. Door het werk, door de mooie zonnige dagen, maar zeker ook door alle hartverwarmende reacties en steun die we van iedereen hebben gekregen. Dank jullie wel allemaal. Ze waren hartverwarmend!
Groeten,
Theo
Views: 102
So sorry for your loss Theo, like you say, the hurt never goes away, life just moves around it. On the positive side of things, you are making progress on your home and an extra pair of hands will certainly advance things more quickly in the future.
We send you both our very best wishes and look forward to seeing you sometime in the new year.
Gaynor and Chris.
Beautifully written/described. You made my cry again!
Good luck with the “life goes on” mantra. We are also living it that way. As one must. Life is full of moments of joy and horrible realities.
Nephew looks sweet!
Much love from us to you all.
Hallo Nephew, good to see you again since September and working on the tools. Have a wonderful time with Theo and Dorine