Wat slaapt dat fantastisch !

Afgelopen week hebben wij een mijlpaal bereikt. Niet zomaar een mijlpaal, maar eentje waar menig verhuisbedrijf spontaan van zou gaan zweten: we hebben het bed verplaatst. En nee, niet gewoon even een stukje opschuiven omdat er een sok onder lag. Nee, serieus werk. Het bed is verhuisd van ons knusse hutje naar de nieuwe slaapkamer in de stal. Jawel, de stal. Waar vroeger waarschijnlijk hooi lag en misschien een koe een existentiële crisis had, slapen wij nu prinsheerlijk.

En ik kan je vertellen: dat was pas het begin.

Sindsdien leven we in wat je het beste kunt omschrijven als een kruising tussen een georganiseerde verhuizing en een archeologische opgraving. De rest van de week stond volledig in het teken van kasten verplaatsen en kleding verhuizen. Of beter gezegd: proberen te begrijpen hoe twee volwassenen zóveel spullen kunnen bezitten zonder dat iemand daar ooit alarm over heeft geslagen.

Serieus, het is een raadsel. Ons oude huisje is 44 m². Dat is niet groot. Dat is… efficiënt knus. Maar blijkbaar hebben wij de kunst van het proppen tot Olympisch niveau verheven. We hebben jarenlang gedacht dat we minimalistisch leefden. Bleek dus dat we gewoon heel goed waren in Tetris.

Want nu we in de stal bezig zijn – een ruimte die gerust “tig keer zo groot” genoemd mag worden – lijkt het alsof we alsnog ruimte tekortkomen. Dat is natuurlijk complete onzin. Er is ruimte zat. Alleen… onze spullen lijken andere plannen te hebben. Die verspreiden zich alsof ze eindelijk vrijheid hebben gekregen en nu weigeren zich nog in een kast te laten opsluiten.

En dan begin je dozen open te maken.

En dan gebeurt het.

Je vindt dingen.

Dingen waarvan je niet eens meer wist dat je ze had. Dingen waarvan je niet eens weet waarom je ze ooit hebt bewaard. Dingen die waarschijnlijk al drie verhuizingen hebben overleefd puur uit koppigheid.

Op een gegeven moment hou je iets omhoog en vraag je: “Is dit van ons?” Waarop de ander zegt: “Ik hoop het niet.”

Maar goed, we boeken vooruitgang. De slaapkamer is inmiddels volledig overgezet. En eerlijk is eerlijk: het slaapt fantastisch. Echt. Alsof je in een luxe vakantiehuisje ligt, maar dan zonder dat je bij het uitchecken ineens een rekening krijgt voor ‘gebruik van twee handdoeken en een verdwaalde koffiecup’.

De bijkeuken is ook klaar (hoe volwassen klinkt dat eigenlijk?) en – tromgeroffel – de wasmachine draait inmiddels vrolijk rondjes in de stal. Dat moment voelde verrassend emotioneel. Er is iets magisch aan een werkende wasmachine op een nieuwe plek. Alsof je denkt: ja, we hebben ons leven onder controle. Tot je je realiseert dat je nog 27 taken hebt met het label “divers”.

De keuken is het volgende slachtoffer. Maar daar zit nog even een kleine pauze tussen, want eerst gaan we vrijdag naar Parijs om onze paspoorten te verlengen. Ja, je hoort het goed: midden in een half-demontage van ons leven pakken we even een uitstapje naar Parijs mee. Omdat dat kan. En vooral omdat het moet. En op de terugweg maken we er meteen een mini-vakantie van door een paar dagen bij vrienden langs te gaan. Even opladen, even doen alsof we normale mensen zijn die niet dagelijks discussiëren over de optimale plek voor een keukenkastje.

Volgende week wordt het serieus. Dan gaat onze logee een weekje naar zijn oma in Spanje – timing is alles – en dat is ons moment. Dan slopen we de keuken uit het oude huisje en bouwen we die weer op in de stal. Ja, dat klinkt alsof we weten wat we doen. Dat is slechts gedeeltelijk waar, maar enthousiasme brengt je ver.

Als dát eenmaal gelukt is, dan is het officieel: dan wonen we volledig in de stal. Eerste week van april. Zet het in je agenda. Vier het. Stuur bloemen.

Tot die tijd hebben we nog meer dan genoeg te doen. Alsof het universum dacht: “Weet je wat ze nodig hebben? Nog een deadline.” Want in de tweede week van april komt de moeder van Dorine gezellig langs. En hoewel “gezellig” het sleutelwoord is, betekent het ook dat we willen dat ons oude huisje er nog een beetje toonbaar uitziet. Niet alsof er net een kleine orkaan met een verhuisdoos-fetisj doorheen is geraasd.

Dus ja, lanterfanten zit er voorlopig niet in. Maar eerlijk? Dat is misschien maar goed ook. Een beetje druk op de ketel zorgt ervoor dat dingen daadwerkelijk gebeuren. Anders zitten we over drie jaar nog steeds naar dezelfde doos te kijken met het label “even uitzoeken”.

En als je het in perspectief zet, valt het eigenlijk allemaal best mee. In december 2024 – dat is pas 15 maanden geleden! – stonden we nog vrolijk te bedenken dat we “even” de vloer er in zouden leggen. Dat “even” is inmiddels uitgegroeid tot een project waar je u tegen zegt, maar hé: we zijn onderweg.

En dat is misschien wel het belangrijkste. Dat we niet alleen bezig zijn met verhuizen, bouwen en sjouwen, maar ook af en toe stilstaan bij wat we allemaal al hebben gedaan. Want voor je het weet ben je klaar, plof je neer… en val je om van pure uitputting.

Dus ja, we proberen ook een beetje te genieten. Van de chaos. Van de vooruitgang. Van het feit dat we nu wakker worden in een heerlijke, ruime slaapkamer met rust, sfeer en een ambiance waar menig hotel jaloers op zou zijn.