Als mijn vorige bericht nog viel onder de noemer Grande Malheur, dan verdient dit verhaal eigenlijk een eigen, nog zwaardere categorie. En eerlijk gezegd weet ik nauwelijks waar ik moet beginnen.
Vijf dagen nadat onze buurman overleed, is ook Marthe, zijn vrouw, gestorven. Ze was 97 jaar. Ze werd acuut opgenomen in het ziekenhuis met covid. Geen dramatische, allesverwoestende variant, maar wel ernstig genoeg. Marthe was al geruime tijd dementerend. De wereld om haar heen drong nog maar zelden tot haar door. Af en toe was er een flits van herkenning, een kort moment waarop ze weer even leek aan te haken bij het hier en nu. Maar meestal leefde ze in haar eigen, stille universum.
In het ziekenhuis heeft ze – zo lijkt het – besloten dat het genoeg was. Ze wilde niet meer eten en niet meer drinken. Na enkele dagen is ze rustig overleden. Daarmee werd het begrafenis nummer twee in minder dan een week tijd.
Maar probeer je vooral eens in te leven in Gilbert en Sylvie, hun zoon en dochter. Hun dagen draaiden jarenlang vrijwel volledig om de zorg voor hun ouders. Afspraken, medicijnen, overleg met artsen, geregel met instanties – hun agenda’s waren gevuld met mantelzorg in de meest pure vorm. Er was dagelijks aanloop: de verpleegkundige die kwam prikken, hulp in het huishouden, zorgverleners die in- en uitliepen. Het huis leefde, zij het in het teken van ouderdom en zorg.
En dan ineens… niets.
Geen bel die gaat. Geen agenda vol zorgmomenten. Geen ouders meer om voor te zorgen. Alleen stilte. Alleen elkaar nog. Dat moet onwerkelijk zijn. Van een leven dat volledig in het teken stond van zorgen en regelen, naar een leegte die je bijna kunt vastpakken. Het contrast is nauwelijks te bevatten.
Natuurlijk gaat dit blog niet alleen over onze buren. Ons eigen leven en de verbouwing gingen intussen ook gewoon door – of beter gezegd: werden eveneens flink door elkaar geschud.
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, bleken de zeilen op het dak niet volledig bestand tegen de aanhoudende lekkages. Met andere woorden: ik heb de afgelopen weken meer tijd op het dak doorgebracht dan mij lief is. Het absolute hoogtepunt – of dieptepunt, het is maar hoe je het bekijkt – was tijdens de laatste storm.
Op het moment dat de wind op zijn hardst blies, moest ik naar boven. Een zeil stond zo te klapperen dat het dreigde de dakpannen kapot te slaan. En dat was wel het laatste wat we konden gebruiken. Dus daar ging ik. Ladder op, met een hoofdlampje op in het donker, wind om mijn oren, regen die bijna horizontaal in mijn gezicht sloeg. De rukwinden trokken aan mijn jas alsof ze me persoonlijk van het dak wilden verwijderen.
En toch… moet ik eerlijk bekennen: ergens vind ik dat ook fantastisch. Die adrenaline die door je lijf giert. Het gevoel dat je midden in de elementen staat. Dat je even moet vertrouwen op je eigen kracht en balans. En dan beneden een vrouw die je aankijkt met een mengeling van bezorgdheid en trots – en vooral dat laatste. Ja, dat heeft ook wel wat.
Gelukkig is er naast alle malheur ook goed nieuws. We hebben de financiën rond gekregen. We konden het benodigde bedrag lenen, waardoor we nu echt door kunnen pakken. De offerte is binnen, de bestelling wordt morgenochtend geplaatst. Daarna een levertijd van ongeveer twee weken.
Als alles binnen is, ga ik het dak opdelen in vijf gelijke stukken. Per deel reken ik op vier à vijf dagen om het volledig te renoveren en het nieuwe dak te plaatsen. Dat betekent flink doorwerken, maar ook overzicht houden. Stap voor stap, balk voor balk, plaat voor plaat.
Wat het weer betreft: volgens mij kán er bijna geen regen meer bijkomen. We hebben inmiddels meer dan 36 dagen achter elkaar regen gehad. Alles is doorweekt. De grond is verzadigd, de muren voelen klam, zelfs de lucht lijkt vochtig te blijven hangen. Het woord “zeiknat” dekt de lading volledig.
Toch hebben we gisteren even kunnen ontsnappen aan alle bouwstress. We zijn gaan fietsen in de bergen. En ook daar was het water overal. Beken die normaal vriendelijk kabbelden, veranderden in kolkende stromen. Watervallen stortten zich met donderend geweld naar beneden. Het landschap is prachtig, maar duidelijk verzadigd. Water, water en nog eens water.
Maar hé – niet getreurd. Het nieuwe dak komt eraan. Dat vooruitzicht alleen al geeft energie.
Ondertussen zijn we binnen ook niet stil blijven zitten. De slaapkamer is zo goed als af. Op een paar afwerklatjes na kunnen we die als voltooid beschouwen. We zijn inmiddels begonnen aan de bijkeuken en hopen die komend weekend klaar te hebben.
En dan?
Dan gaan we verhuizen.
Na alle regen, alle stormen, alle begrafenissen en alle dakavonturen, breekt er straks een nieuw hoofdstuk aan. Een huis dat steeds meer af is. Een dak dat hopelijk bestand is tegen alles wat de hemel ons nog te bieden heeft. En een frisse start, midden in alles wat het leven ons voorschotelt – mooi en verdrietig tegelijk.
Tot de volgende keer maar weer.
Groeten,
Theo
Views: 45
Via de media was ik me wel bewust van de weers situatie in jullie regio dus hield ik mijn hart vast voor het dak.
Wat een opluchting dat de financiering nu rond is om de klus op de goede manier te klaren.
Groetjes en liefs Jouke 💋
Wederom gecondolerd met jullie oude buurtjes.
Aan doorzettingsbermogen bij jullie geen gebrek.. zo een dak dat is toch wel belangrijk.
Succes 😘