Soms past een vrolijke titel gewoon niet, ook al is er ondertussen ontzettend veel gebeurd en bereikt in drie weken tijd. Dit is zo’n moment.
Laat ik beginnen met het verdrietige nieuws. Onze buurman is overleden. Zijn lichaam was simpelweg op. Het was klaar. Over en uit. Hij is 96 jaar geworden — een leeftijd die respect afdwingt, maar het afscheid doet er niet minder om.
Hij heeft een leven geleid dat bijna niet meer voor te stellen is in deze tijd. Een bestaan van hard werken, van zonsopgang tot zonsondergang, in weer en wind. Hij ploegde de heuvels nog om, lopend achter de ossen. Water kwam niet uit een kraan, maar uit de bron. Elektriciteit? Dat kreeg hij pas in 1965. Hij heeft de wereld groter, moderner en sneller zien worden, terwijl zijn eigen leven altijd geworteld bleef in eenvoud en arbeid.
Toch heeft hij, gelukkig, ook van zijn oude dag mogen genieten. Hij stopte nooit echt met werken — dat zat simpelweg niet in hem — maar toen de stal aan ons werd verkocht en de koeien vertrokken, viel er iets weg. Zijn ritme. Zijn doel. Zijn dagelijkse reden om naar buiten te stappen en bezig te zijn. Alsof een hoofdstuk langzaam werd dichtgeslagen.
Vandaag hebben we hem begraven in het familiegraf. Een rustige plek, passend bij een man die zijn hele leven zo dicht bij het land heeft gestaan. Het voelt vreemd stil hier nu.
Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we ook te maken met ander slecht nieuws. Minder ingrijpend, maar toch behoorlijk frustrerend: een lek in het dak. En niet zomaar één — een onvindbaar lek. Ondanks zeilen die we geplaatst hebben over de pannen. Zeven dagen heb ik op het dak doorgebracht. Pannen opgetild, gezocht, gekeken, opnieuw gezocht. Zon, wind, frustratie… en nog meer frustratie.
Uiteindelijk vond ik de oorzaak. En blij werd ik er niet van. De folie onder de dakpannen blijkt op meerdere plekken beschadigd te zijn geraakt bij het leggen van de pannen. Alsof dat nog niet genoeg is, hebben we zelf ook een fout gemaakt bij de isolatie. Die duwt de folie hier en daar iets omhoog, waardoor water minder makkelijk wegloopt. Combineer dat met een dakhelling die eigenlijk prima is voor een stal, maar niet ideaal voor een woonhuis, én een dak dat op sommige plekken wat is doorgezakt… en je hebt het perfecte recept voor regen die bij harde wind tussen de pannen naar binnen wordt geblazen.
Oorzaak gevonden dus. Dat is winst. En we hebben een oplossing bedacht — al is het er eentje in de categorie “lapmiddel”. Het gaat werken, daar zijn we van overtuigd. Maar waarschijnlijk niet voor eeuwig. Misschien tien jaar. De echte oplossing is een compleet nieuw golfplaten dak. Alleen hangt daar een prijskaartje aan van vijf- tot zevenduizend euro, en dat geld is er nu simpelweg niet.
Maar we laten ons niet uit het veld slaan. Dan maar sparen. Stap voor stap. Ook dat dak komt er. Gewoon, op z’n tijd.
En dan… het goede nieuws. Want dat is er gelukkig ook.
De slaapkamer is bijna af — en wat is die mooi geworden. We hebben er eerst een raam in geplaatst, waardoor het licht nu prachtig naar binnen valt. Daarna zijn de muren geïsoleerd en afgewerkt met gipsplaten. Maar het echte pronkstuk zijn de houten tussenmuren.
Olm. Prachtig, warm, levend hout. Het lag al meer dan 75 jaar opgeslagen in een stal en moest weg. Wat voor de één afval is, is voor ons een schat. Het was enorm veel werk: planken zagen, drogen, schaven, passen en meten tot alles bruikbaar werd. Maar het resultaat… dat maakt alles goed. Het hout heeft zo veel karakter. Tekening, kleur, diepte. Je blijft ernaar kijken.
Daarnaast kregen we ook nog een partij gipsplaten, waardoor we nu de bijkeuken helemaal kunnen afmaken. Dat betekent weer een ruimte die echt “af” voelt. Het huis wordt steeds meer een thuis.
Het zijn weken geweest van uitersten. Verdriet en afscheid. Frustratie en tegenvallers. Maar ook groei, vooruitgang en schoonheid die ontstaat uit oud materiaal en harde arbeid.
Nog even doorbijten. Nog een paar stappen. En dan wonen we er echt.
Views: 16
Gecondoleerd met het verlies van jullie buurman.
Succes met jullie dak.
Groeten Hilda